wszystkie nasze poniedziałki

trolololodówka

2012-02-15T23:16:00.000+01:00

Czasami zastanawiam się, jak bardzo muszą się plątać nasze ścieżki w czasoprzestrzeni, żeby zawsze, ale to zawsze doszło do takiej sytuacji...

Mi wyjeżdża na kilka dni. Le planuje wczesne wskakiwanie do łóżka i doczytanie pięciu rozpoczętych książek. Nigdy jednak nie jest jej to dane, ponieważ:

1. natrafia na trop, który okazuje się neverending sprzątaning,

2. różne przyczyny zewnętrzne uniemożliwiają dotarcie do domu o zwykłej porze,

3. sprzęt gospodarstwa domowego ogłasza bunt brzemienny w skutkach.

(obrazek zabrany z ewa777.blox.pl)

Tym razem:

1. Nasza domowa woda produkuje tyle osadu, jakby była przynajmniej z Jeziorka Turkusowego. Odkryłam, że zlew, umywalka, wanna, kafelki i cała okolica wymagają natychmiastowego porządnego doczyszczenia. Teraz.

2. Spadł śnieg i jest uroczo na tyle, że każdy autobus jest linią turystyczną z tempem jazdy dostosowanym do oglądania pięknych okoliczności przyrody.

3. W poprzednich edycjach samotno-lenkowych-klęsk-żywiołowych rozkapał się kran, rozregulował czajnik oraz wylała pralka. Tym razem zepsuła się lodówka. Mrożę jogurty i ser na balkonie i czuję rozbrajającą bezradność.

W odpowiedzi na moją panikę Mi napisał sms - "kup nową w mediamarkt".

Wracam zatem do stoickiego spokoju i wklejam Wam obrazek, który jest jednym z goszczących na wspominanej lodówce.

Dobranoc.

Kot. i cienki lenek.

2012-02-10T21:10:00.000+01:00

Kot jest cudowny, miły, miękki i ciepły. Ma wspaniałe oczy, wyposażony jest w katarynkę i wszystko w nim jest rozczulające.
Kot nie wie, czy mnie uczula, a ja nie wiem, czy kicham, czy mam katar i czy swędzą mnie oczy.
Siedzę z Kotem dwie godziny i niby nic się nie dzieje, ale czy na pewno? Czy nie wmawiam sobie, że nic, a tymczasem to swędzenie oka...? A może to swędzenie sobie wymyślam, bo tak bardzo wyczulona jestem na wszelkie objawy?
Kicham dwa razy godzinę później. Czy kicham od Kota i dopiero teraz to do mnie dociera, czy kicham przez przewalanie swetrów w szafie, w tym jednego, choć po praniu, to nadal w kociej sierści?
Oczy swędzą mnie następnego dnia - czy dopiero przez Kota, czy właśnie przez ten sweter, który mam na sobie?

Boję się, że wezmę Kota, obkupię w miseczki, kuwetki, drapaki i futrzane myszki, a przede wszystkim - że go pokocham bardzo, a po miesiącu będę musiała go oddać.
Boję się, że wezmę Kota i będę udawać, że nic się nie dzieje, a za rok zakrztuszę się astmą, która po rodzinie przeplata się ponurym warkoczykiem.

Podobno niektórzy po tygodniu uodparniają się na swojego Kota. Podobno niektórym przy ciągłym i bliskim kontakcie z alergenem alergia nagle przechodzi jak ręką odjął.

Do odczulania farmakologicznego nie kwalifikuję się w żaden sposób. Podobno niektórym pomagają szamani, czary-mary, magnetyzm iście młodopolski, mnisi tybetańscy i tajemnicze zioła. Może wystarczy tylko bardzo wierzyć, że rzeczywiście pomoże?
*
Z Lenkiem cienkim cienko coraz bardziej, więc nieco drżąco sprawdziłam aktualny stan konta bankowego i zadzwoniłam zapisać się do mojego lekarza trochę szybciej, niż na standardową comiesięczną wizytę wypadającą w okolicy dwudziestego dnia miesiąca. Pani grzecznie wytrąbiła w słuchawkę, że najbliższy wolny termin 12 marca. Hopsasa.
Cienki Lenek, a poza tym, zostanie na trzy tygodnie bez leków, które bierze od kilku miesięcy pięć razy dziennie. Z bólu i frustracji będę się chyba tarzać po podłodze i potnę się łyżeczką.

Może rzeczywiście ten szaman, albo cośtam? Teraz już chyba nie zaszkodzi.

Pocieszcie trochę...

luty znaczy srogi.

2012-02-02T22:32:00.002+01:00

Zatem dodreptaliśmy do lutego. Jedna dwunasta początków końca świata za nami – skrupulatnie je zapisuję w myślach i spokojnie oceniam znad kubka zielonej herbaty. I jestem mocno len-zen.
(I tylko pochlipnęło mną bardzo szczerze przez to, czego się nie robi kotu.

A gdy po klatce schodowej chodzi dziwna kobieta, szarpie za klamki do mieszkań i pluje w wizjery, bez wahania przyczajam się w przedpokoju z najgroźniejszym z kuchennych noży)
*
Chorość nadal, tajemnicza coraz bardziej. Medycyna podgryza mnie ze wszystkich możliwych stron, Pan Doktor oznajmia, że jestem Zagadką, a ja chodzę, bolę, płaczę i marznę. Kolekcjonuję papierki wypełnione cyframi i długimi słowami, chowam je do puszki z krzyżykiem z plastrów i udaję, że wszystko jest jak dawniej.
*
A głowę mam opętaną kotem. jednak.

Na no-wy

2012-01-04T11:05:00.000+01:00

Grudniowej notki brak, ponieważ grudzień był dla nas niezbyt przyjazny, wyzłośliwiał się straszliwie aż do ostatnich dni i ogólnie - nie mamy zamiaru do niego wracać ani w żaden sposób go uwieczniać gdziekolwiek. Tymczasem nieco chyłkiem nastał 2012, z mnóstwem niespodzianek, a i może końcem świata w zanadrzu. Czekamy.

I chce nam się zmian - może niekoniecznie z okazji postanowień noworocznych (nad którymi - jak zawsze - nie zdążyliśmy się zastanowić, jak okazało się, że to już za późno ;), ale raczej z chęci przejścia kolejnych paru kroczków do przodu. Dalej.
W związku z tym - poszukiwane są kreatywne zadania, szalone propozycje i wszelakie dziwne i pozytywne rzeczy, które zaktywizują nas trochę, lekko zastygłych w sennym zimowym letargu.
[i może ktoś ma dla Le jakąś fajną pracę?]

Wszystkim, którym zdarza się tu zaglądać, życzymy samych dobrych zdarzeń i dużej dawki optymizmu, z którą bez trudu da się przetrwać nie tylko paraliż miasta na Euro, lecz także wszystkie terminy końców świata i o wiele więcej.
A 2012 będzie fajny, czujemy to :)

absolutnie nierealna droga do pracy.

2011-11-23T22:09:00.001+01:00

pranie

2011-11-13T22:22:00.001+01:00

Męskie sprawy.

2011-11-09T20:49:00.002+01:00

Nie wiem, czym jest to coś, co we mnie siedzi, nie wiem też, w jaki sposób się afiszuje. Wiem natomiast, że działa i że bardzo lubi przyciągać do siebie historie. Męskie historie, gwoli ścisłości.
Po raz już-nie-pomnę-który przysiadł się do mnie w autobusie pan (tym razem pan Piotr, lat 62 [!]) i przez osiem przystanków opowiedział połowę swojego życiorysu, plany na zimę, filmy, które ostatnio oglądał, wspomniał o swojej muzycznej pasji, opowiedział ze szczegółami historię poznania miłości swojego życia (która to zdarzyła się miesiąc temu, a żona - no niestety - wszystko wykryła, i rozwód, kurka pieczona, będzie), wyrecytował postanowienia na kolejne kilka lat i tym podobne. Po czym wysiadł.
Dołączył niniejszym do sporej już grupy opowiadających mężczyzn, w tym pana Praskiego Śpiewaka (dziesięć przystanków), wspominanego tu Powinowatego Wiesława (cały obiad), pana od Wiśniowej Tapicerki w Samochodzie Marylin Monroe (trasa Katowice-Wiedeń), śląskiego Kierowcy Tirów (Warszawa-Katowice), Kinomaniaka Spod Wileniaka (dziesięć minut) i kilku innych.
I naprawdę nie mam pojęcia, dlaczego spośród mnóstwa ludzi na przystanku, w autobusie, w pociągu czy w knajpie wybierają właśnie mnie - zamkniętą, niechętną wszelakim rozmowom i w ogóle nielubiącą ludzi ;>

Pozostanie to dla mnie zagadką nieprzeniknioną. A tymczasem - jak zawsze - wywracam listopad na lewą stronę. Bo tak.

jesienne poranki

2011-11-06T12:49:00.000+01:00

...czyli nasze mgliste podwórko.

jesień telefoniczna

2011-10-05T21:22:00.001+02:00

Pielesze.

2011-09-15T21:35:00.001+02:00

Dzika wiosenna kociomarcowość w tym roku w końcu znalazła spokojne ujście, w związku z czym bzik sezonowy przesunął mi się na tę ulubioną porę roku. Tegoroczna jesień już teraz zaszumia mnie całkowicie – i to nie jak dobry alkohol, a jak zły środek przeciwbólowy, po którym uśmiecham się do poduszek i wpadam w zdecydowanie wyższy, majacząco-oniryczny poziom świadomości.

Coraz bardziej skarpetkowymi butami drepcę sobie po mateczce ziemi, z głową pełną tego popalonego lata, wizualizuję sobie fajerwerki z kolorowych liści, plączę się we włosy i pajęczyny, i cała jestem jednym wielkim indian spirit. Indian summer, znaczy się.

W pielesze wpłynęła nam kanapa, na którą to M. od razu przeniósł swoje Centrum Dowodzenia Muzyczno-Wojskowym Wszechświatem. Na kanapę oraz wszystkie okoliczne, również dopiero co przybyłe meble, które docelowo mają służyć zwijaniu się na nich w kłębki, opatulaniu kocem, oblewaniem herbatą i wrzucaniem pod nie gazet z wyjątkowo parszywymi tekstami.

Dzielnie udało mi się opanować fotel. Pod lampą.

Na tymże fotelu całkiem kocio zaplątuję się w wełniane kłębki, myślę nad hierarchią wartości stosu książek oczekujących, niebieskim szydełkiem wystukuję o filiżankę rytm menuetów wygrywanych z pamięci przez M. na naszym potwornie rozstrojonym pianinie i chyba coraz mniej boję się zimy.

Papierowo

2011-08-23T20:10:00.000+02:00

Po roku zamieszkiwania nad jeziorem w końcu na pokładzie zjawiła się kanapa, a ja rozpoznaję na ulicy przynajmniej niektórych sąsiadów. Skończyło nam się kilka z tych stu sześćdziesięciu herbat, nauczyliśmy się od siebie kliku nowych słów (okazjonalna wymiana zasobu słownictwa to bardzo dobry sposób na pogłębianie relacji, polecam), nadal nie możemy dojść do kompromisu w przyrządzaniu jajecznicy, za to jednogłośnie stwierdzamy, że czosnku nigdy nie jest za dużo.

I najlepiej wychodzi nam turystyka koncertowa.

wien, pocztówka.

2011-06-03T22:12:00.000+02:00

ot.

2011-05-04T22:29:00.001+02:00

sz-czekanie na windę niesie się po bloku,
a ja żałuję, żem nie białoszewska.

"słońce, zimno, wieje, jasno"

2011-05-02T22:47:00.002+02:00

...czyli - czasem

wiosna jasna
jak cholera
działa na mnie
katrupiąco

makaron

2011-04-16T22:24:00.000+02:00

każdej chwili szkoda

2011-04-12T21:56:00.001+02:00

Od jakiegoś czasu mam wrażenie, że przygoda czai się za rogiem. I nie jest to wrażenie błędne.

Pierwsza wiosenna przygoda kazała mi dzisiaj spontanicznie zboczyć z codziennych ścieżek i zaszyć się w barze o wdzięcznej nazwie "Mleczarnia jerozolimska" (!), gdzie - w oczekiwaniu na upragniony obiad - nieopatrznie przysiadłam się do Powinowatego Wiesława. Tak, tego Wiesława.

Powinowaty Wiesława - chłopiec młody o oczach błękitnych i całkiem słusznej posturze - zajadał ze smakiem placki ziemniaczane. Jak przyznał - do szczęścia brakuje mu już tylko klusek na parze. Bo on Ślązakiem jest. I tu rozpoczął wywód o zabarwieniu prowokacyjno-politycznym, który jednak nie interesował mnie wcale, zagłębiłam się zatem w lekturę kredowego menu. Powinowaty Wiesława zreflektował się jednak - ach, ale ja chyba panią tu nudzę... (Panią! Czyli to już, starość blisko ;) A ja dopiero niedawno nauczyłam się chodzić na obcasach...)

...sprytnie więc przeszedł do innego tematu. Przedwojennej warszawskiej architektury. Dobrze, że właśnie zaczytuję się w książkach pana Majewskiego J., dzięki czemu wiedziałam, gdzie znajduje się gmach dawnego Towarzystwa Wioślarskiego oraz przejawiałam przygotowanie merytoryczne do rozmowy...
Powinowaty Wiesława mówił. Pokazywał stare fotografie i plany domów. Zdjęcia we własnym aparacie, co to kamienica z jego miasta rodzinnego budowana na wzór dawnej warszawskiej, albo i odwrotnie. Żałował, wzdychał, wspominał i marzył. Opowiadał o rodzinie. Znajomych. Wyśmienitych kontaktach. Rodzinnej kolekcji zdjęć, którą obecnie ma chyba stryj. Wszystko w tak uroczej oprawie, że nawet nie narzekałam na niedogotowane warzywa w naleśnikach, bo chrupanie marchewki warte było tych zachwytów.
I uważałam, coby się nie przedstawić i pozostać w zupełności anonimową, bo nie wiadomo, czy przypadkiem i Powinowaty Wiesława nie zbiera w pamięci takowych spotkań... ;)

A w autobusie dzieci opowiadają alternatywną historię Mojżesza, uczą babcię pluć i łapać (dos-ło-wnie) oraz zadają niewygodne pytania, na przykład dlaczego ta skóra tak ci tu wisi, babciu?
Babcia jednak rezonu nie traci i z uśmiechem odpowiada, że na starość to już wszystko zwisa.

A ja życzę Wam, żeby jednak nie zwisało ;)

plecień.

2011-04-10T21:22:00.001+02:00

Codzienność nie daje rady być pospolita. Nawet mimo powtarzalności ścieżek i godzin (które już niemalże rezonują) mnie trafia mirońsko mocny zachwyt nad durszlakiem i zejściem do sklepu. I twardowski podziw dla mrówek biedronek. I fascynacja ludźmi.

Nad jeziorem tymczasem budzi się życie. Kaczki, krokusy, młode psy i dzieci plotące bzdury w tylko sobie znanym języku.
Do mieszkania przestali pukać kominiarze, zaczęli natomiast bardzo mili ludzie zapraszający mnie na obchody rocznicy śmierci Jezusa. Na dowód patriotyzmu sąsiedzi wywiesili na sznurku razem z praniem flagę biało-czerwoną. Sąsiadka z góry miłośnie jęczy dwa razy częściej.
A mi po prostu wiosna daje mocno po głowie.

dolina muminków w lutym

2011-02-27T16:24:00.000+01:00

Nad jeziorem grasuje jakiś nicpoń, który maluje muminki na śmietnikach ;)

zaklinanie czarowanie

2011-02-24T22:51:00.000+01:00

To uzależnia ;)

I bardzo chce się już wiosny.

oko za oko, ziąb za ziąb

2011-02-23T22:35:00.002+01:00

Mi wyjechan, Lel i Milel nie próżnują. Kran zaczął kapać. Czajnik wyłącza się sam w najmniej spodziewanym momencie. Kończą się codzienne herbaty. Moje nerwowe krzątanie się między pokojami zaburza co i raz internetowe fale. I tak siedzimy drażliwi - Sprzęty i ja - i czekamy na powrót normalności, którą Mi powinien przywieźć w swojej podróżnej torbie, a którą najwyraźniej przez przypadek zabrał.

A jak na razie - zimno i szaro. Ziąb za ziąb.

ciasteczka lekko czekoladowe.

2011-02-19T23:19:00.001+01:00

Ochota na jedzenie, ale i na pieczenie ciasteczek nachodzi mnie mniej więcej trzy razy w tygodniu. Co prawda z realizacją tychże ochót już trochę gorzej, ale tym razem się udało :)
Przepis znalazłam tu, ale lekko go zmodyfikowałam.
Ciasteczka wyszły pyszne!

Składniki:
175g miękkiego masła
200g cukru pudru
2 jajka
400g mąki
1 łyżeczka proszku do pieczenia
1 łyżeczka soli
3 łyżki kakao
aromat śmietankowy (z braku czegoś bardziej naturalnego - a i tak wyszło rewelacyjnie :)

Cukier puder utrzeć z masłem, a później stopniowo dodawać kolejne składniki i zagniatać ciasto (w pewnym momencie staje się zbyt gęste dla miksera...). Podzielić na porcje, rozwałkowywać i wycinać ciasteczka. Piec ok.15 minut w temperaturze 180°C.
I już.

Myślę, że będę eksperymentować jeszcze z dodaniem do nich startej czekolady - wtedy będą już nie lekko, a mocno czekoladowe :)

Smacznego! :)

pomidorowa

2011-02-12T15:09:00.000+01:00

Bo bawienie się jedzeniem jest fajne. I nie ma zmiłuj ;)

dla przypomnienia

2011-01-18T18:25:00.002+01:00

Mili Państwo (jak to zwykli mawiać przedstawiciele pewnej grupy zawodowej), nie będę tu pisać banałów, że czas szybko leci i hoho - bo z tego wszyscy sobie zdają sprawę, ani też tego, że zaniedbałam pisanie tutaj i w ogóle wybaczcie. Owszem, zaniedbałam, wyrzutów sumienia nie mam, niemniej - zamierzam trochę ożywić tutejsze kronikarstwo. Być może to przez tę wiosnę w połowie stycznia, choć mam nadzieję, że jednak nie tylko.
Przez czas pomiędzy pisaniem tu jakiś kawałek życia temu a pisaniem dzisiejszym działo się oczywiście wiele i ciekawie, a jeszcze więcej zupełnie nudnie i zwyczajnie. Z ważniejszych wydarzeń - Mi zagrał swój pierwszy recital dyplomowy i jest teraz magistrem w 1 i 1/3, Le całe szczęście wystarczy pojedynczy tytuł naukowy i nie zamierza do niego nic dodawać, ani dublować tym bardziej.
Nasz ogromny zbiór herbat nieco zmalał, ale jednocześnie przybyły do niego nowe okazy. Le doskonali się w sztuce kulinarno-cukierniczej, ale zazwyczaj efekt jest zjadany w takim tempie, że nie da mu się zrobić zdjęcia i tu nie trafia (choć nie wykluczam poprawy). Uzupełniamy swoją wiedzę o świecie dzięki różnorakim filmom i książkom, nie lubimy zimy i takie tam.
I chyba wystarczy, jak na krótki post przypominający ;)

A, i jeszcze - chętnie przyjmujemy gości, w związku z tym można się wpraszać, choć za wcześniejszym wybadaniem, czy aby na pewno ktoś w domu będzie. Herbaty czekają :)

paprykaczo ;)

2010-12-04T13:37:00.002+01:00

Paprykaczo to połączenie paprykarzu i leczo. A wszystko zaczęło się od tego, że...
Paprykarz autorstwa mojej babci jest w rodzinie potrawą niemalże legendarną - gotowany w wielkim garze, z ogromnej ilości składników, zjadany przez wszystkich zbyt szybko, a gdy znajdzie się w zamrażarce jakieś pełne go pudełko, to następuje niemalże licytacja, kto będzie jadł ;)
Nie chciałam robić paprykarzu. Chciałam zrobić leczo. Ale chyba jednak rodzinne skłonności przeważyły i wyszło coś bardzo paprykarzopodobnego, choć bez wielu składników, które dorzuca tam babcia.

Składniki:
2 duże marchewki
1 pietruszka
2 duże papryki
1/2 cebuli*
3 duże ząbki czosnku*
1 puszka krojonych pomidorów bez skórki

1-2 łyżki oleju/oliwy
1/2 szklanki bulionu warzywnego
bazylia, oregano, zioła prowansalskie
sól, pieprz
wersja wege z bonusem - ser camembert
wersja nie-wege z bonusem - dobra kiełbasa ;)

* proporcje cebuli i czosnku wynikają z naszych upodobań i zaleceń lekarskich. Jeśli komuś nie odpowiadają, to może je swobodnie zamienić ;)

Na dużej patelni (najlepsza będzie wysoka) na oliwie.oleju podsmażyć drobno posiekany czosnek i cebulę. Marchewki pokroić w słupki (lub zetrzeć na tarce o dużych oczkach), dorzucić na patelnię i dusić, aż trochę zmiękną, można podlać małą ilością bulionu. Pokroić pietruszkę, dorzucić, oczyścić papryki, pokroić w kostkę i dorzucić również. Całość podlać resztą bulionu i dusić, od czasu do czasu mieszając, aż warzywa zrobią się w miarę miękkie (ale nie rozgotowane ;). Dodać pomidory razem z zalewą i dusić nadal, jeśli robimy bonusową wersję nie-wege [polecam ;], to w tym momencie należy dodać również kiełbasę pokrojoną w kostkę lub w półplasterki. Całość dusić jeszcze trochę, a gdy potrawa będzie wyglądać na już-zaraz-gotową, dodać - według uznania - oregano (dużo), bazylię (troszkę), zioła prowansalskie (całkiem sporo), pieprz (troszkę) i sól (nie dodałam wcale). W wersji bonusowej wege razem z przyprawami dodajemy też pokrojony w kostkę camembert.
Całość powinna się jeszcze trochę pogotować i już - gotowe ;)
...choć szczerze powiem, że z tym daniem było jak z paprykarzem babci - ostudzone i zjedzone na drugi dzień było jeszcze lepsze ;)

Smacznego!

Ciasteczka dla Lela i Milela

2010-10-30T18:20:00.000+02:00

Od razu się przyznaję, że przepis wzięłam stąd, bo i okazja sprzyjająca ;) Przy czym - w tym wypadku były (tzn. nadal są, ale za chwilę ich nie będzie ;) ciasteczka dla naszych bóstw domowych - Lela i Milela ;), a także dla wszystkich, którzy tylko zechcą ( i się załapią ;)

Składniki:

pół szklanki cukru pudru
2 szklanki mąki
180 g masła
2 łyżki śmietany
3 żółtka (pytanie na marginesie - co zrobić z trzema białkami?)
pół łyżeczki cynamonu

Wszystkie składniki trzeba wymieszać i zagnieść z nich ciasto. Następnie ciasto musi poleżakować w lodówce - u mnie jakieś 3,5 godziny. Później - odkrawamy po kawałku i rozwałkowujemy na placek, z którego wycinamy foremkami dowolne kształty :)
Uwaga - ciasto jest z tych przyklejających się, więc trzeba używać sporej ilości mąki.
Przepis oryginalny podaje, żeby piec 15 minut w 180 stopniach. Przy moim kapryśnym piekarniku - z którym dopiero się oswajam - aby ciasteczka były takie w sam raz, piekłam w 200 stopniach i zdecydowanie dłuzej - ok.25 minut.
Można jeść "na sucho", niemniej - u nas dużym powodzeniem cieszy się maczanie ciasteczek w nutelli, szczególnie, że kształt maczaniu sprzyja ;)

Smacznego :)

z tamtej strony jeziora

2010-09-15T19:19:00.000+02:00

tu już kurortu nie będzie.

i było ;)

2010-09-13T20:21:00.000+02:00

a za cztery dni...

2010-08-25T00:11:00.000+02:00

W mieszkaniu nad jeziorem zaczyna przybywać Sprzętów. Niektóre jeszcze dość nieśmiałe, w prezentowych paczkach, inne powoli odnajdują Swoje Miejsca. Dzieło stworzenia w toku ;)

Tymczasem po naszej ostatniej przedmałżeńskiej randce spinamy się w sobie i olśniewamy świat uśmiechami nr 5. A jeśli będziecie z nami w sobotę i ujrzycie owe uśmiechy, tym Mi-Le-j nam będzie przejść na tę drugą stronę lustra ;) Do zobaczenia!

nocą

2010-08-12T23:34:00.000+02:00

Zostaliśmy sami na stacji metra, jest noc i nastrój robi się romantyczny. Tylko my i monitoring - stwierdza w zadumie Mi.

wieści z frontu

2010-08-05T20:57:00.000+02:00

Mieszkanie nad jeziorem zaczyna Wyglądać. Co prawda jest to jeszcze wyglądanie zza sterty pudeł wyładowanych tym, czego być tam nie powinno, ale jest już naprawdę coraz lepiej. Lel i Milel szaleją, podkładają nogi i chichoczą zza szaf, Le i Mi wchodzą na wysokie obroty i próbują choć trochę ugłaskać rzeczywistość. W końcu - jakby nie patrzeć - ostatnia prosta przed startem ;)
Trzymajcie kciuki.

cisza przed burzą

2010-07-22T22:06:00.000+02:00

[Miron modlił się: "Boże, dokończ im tą szafę!". Jeszcze moment, a my będziemy modlić się "Boże, zacznij, zrób i skończ nam tę szafę!"]

Biust Balladyny :D

2010-07-10T17:57:00.001+02:00

Cóż... Taki tytuł roboczy się wymsknął, i już tak zostało. Metafora tym bardziej udana, że muffiny wzbudzają żądze godne biustów :P

Powstały z inspiracji najwspanialszymi muffinami na świecie, które robi Clea (pozdrawiamy ;), ale że w ferworze trzech mieszkań zabrakło przepisu, to robiłam z głowy, mając w pamięci ulubiony przepis podstawowy. I wyszły, i zasmakowały, i... wyszły ;)

składniki suche:
2,5 szklanki mąki
3/4 szklanki cukru
łyżeczka cukru waniliowego
łyżeczka sody oczyszczonej
łyżeczka proszku do pieczenia

składniki mokre:
2 jajka
1/2 kostki rozpuszczonego masła
ok. 200g jogurtu naturalnego

do tego posiekana tabliczka białej czekolady i maliny – jak dla mnie, to im więcej, tym lepiej, ale wystarczyły jakieś dwie garście + po jednej na każdą muffinkę (każdego muffina?) do dekoracji.

Muffiny robi się klasycznie – zmieszać mokre składniki, zmieszać suche składniki, zmieszać wszystko razem. Dorzucić posiekaną czekoladę, zamieszać, a potem delikatnie dodać maliny i jeszcze delikatniej zamieszać, coby się za bardzo nie rozczłonkowały, nomen omen. Nakładać do wysokości 3/4 foremki, na czubku każdej wcisnąć malinę, wstawić do piekarnika nagrzanego do 180 stopni i piec ok. 20-25 minut. I gotowe :)

Wychodzi ok. 24 sztuk, przy czym to zdecydowanie za mało, w związku z czym już dostałam zamówienie na kolejną porcję ;)
Smacznego! :)

remontownia

2010-07-07T20:34:00.000+02:00

Mieszkanie nad jeziorem w remoncie, co ciekawsze - jezioro również w remoncie. Nasz sąsiad Miron pisał - "tu już tak zostanie, tu już kurortu nie będzie".

Spoglądając za okno zaczynamy wątpić.

dokształcanie (do końca)

2010-06-12T09:46:00.000+02:00

22 i 29 czerwca prosimy o skuteczne trzymanie kciuków, ponieważ zamierzamy wtedy usilnie pracować nad podwyższeniem poziomu wykształcenia w naszym stadle ;)

bo jest! ;)

2010-05-25T07:41:00.002+02:00

Chłopczyk do Mi: Proszę pana, pan jest ekstra!

wydyplomował się :)

2010-05-09T19:42:00.000+02:00

niusy

2010-05-04T23:07:00.002+02:00

Mi właśnie wyjechał, aby pracować z orkiestrą filharmonii w mieście K., która w piątek zagra (wygra!) mu dyplom. Le znalazła właśnie nową pracę, która aktualnie jest jej trzecim równoczesnym miejscem zatrudnienia. Oboje kończymy prace magisterskie, myślimy o remoncie mieszkania, przygotowaniach do ślubu i naszej wrześniowej podróży.

Życie wcale nie jest spokojne - odparł Włóczykij z zadowoloną miną.

zaproszenia, vol. 2

2010-03-28T20:51:00.000+02:00

Zaproszenia w końcu wybrane. Ale to jeszcze nie wszystko, ponieważ... teraz należy wybrać do nich tekst. Na dystansie Florencja - Warszawa jest to nieco utrudnione.

źwierzyniec.

2010-03-17T22:20:00.000+01:00

Leniwe popołudnie u Mi na wsi ;) Za oknem coś (żywego) wydaje miarowy odgłos: Łoooo... łoooo... łoooo...

Le: Łoooo... To chyba jakiś łoś.
Mi: Albo łosoś.

wiosna w dolinie muffinków, vol. 2

2010-03-14T20:55:00.001+01:00

Wiosna w dolinie muffinków to wcale nie było hasło jednorazowe, to jest, proszę państwa, założenie programowe ;)
Tym razem stworzyłam jasną (earl grey, herbaciany posmak i dżem pomarańczowy) i ciemną (czekolada i wiśnie) stronę muffinkowej mocy, i obydwie okazały się mieć zagorzałych zwolenników ;]

Oparte są na moim ulubionym przepisie podstawowym
[2 szklanki mąki, 3/4 szklanki cukru, łyżeczka proszku do pieczenia, łyżeczka sody, szczypta soli,
2 jajka, 1/2 rozpuszczonej kostki margaryny, ok. 200g jogurtu]

przy czym do wersji jasnej - herbacianej dosypałam łyżeczkę drobno zmielonej herbaty (tu konkretnie liściasty earl grey tetley, nadaje się wspaniale) i dolałam esencję z zaparzonej łyżeczki herbaty w 1/4 szklanki wrzątku (razem z fusami! ;). Do tego skórka pomarańczowa, dżem pomarańczowy w środek i już ;) Ciasto zrobiło mi się rzadkie, dosypałam troszkę mąki (czyli szklanki powinny być "z czubkiem") i straciłam nadzieję, ale muffiny pięknie wyrosły. Są miękkie i pyszne, a w ogóle najlepsze są następnego dnia (o ile dotrwają ;)

Ciemne - czyli czekoladowe z wiśniami - to już wybitna prościzna ;) Do sypkich składników dodaje się 3 łyżki kakao, do każdej muffinki łyżkę wiśniowej konfitury, i już. Jako amatorka aromatów dodałam troszkę tego rumowego, i to był dobry pomysł ;)

A wiosna kiedyś musi przyjść i ja wcale nie widzę tego śniegu za oknem. Wca-le.

rozmowy o literaturze I

2010-03-08T21:40:00.003+01:00

Mi: ...bo moje myśli są jak ta powieść, o której kiedyś mówiłaś... Że akcja taka nie po kolei, że nic nie można zrozumieć... Tam pod Tatrami pływali...

Le: Tak, wiem! Swastyka na okładce, napisana jakoś tuż przed pierwszą wojną, tytuł to rzeczownik, rodzaj żeński, rzadko używany...

(...i na tym się skończyło, bo za nic nie mogłam sobie przypomnieć, co to za powieść - tak traumatyczne było jej czytanie, że moja świadomość całkowicie wyparła tytuł i autora. Chodziło o "Nietotę" Tadeusza Micińskiego.)

wiosna w dolinie muffinków

2010-03-02T22:49:00.004+01:00

Wiosna sama nie przyjdzie. Wiosnę należy odpowiednio wywołać. Na przykład muffinkami cytrynowymi, które - nieskromnie mówiąc - są chyba moim dotychczasowym najbardziej udanym neologizmem kulinarnym ;)

Muffiny cytrynowe

Potrzebne będą:

[składniki suche]
2,5 szklanki mąki
3/4 szklanki cukru + 1 duża łyżka cukru waniliowego (na moim było napisane "2x mocniejszy", więc można wziąć trochę więcej)
1 łyżeczka sody oczyszczonej
1 łyżeczka proszku do pieczenia
szczypta soli

[składniki mokre]
2 jajka
1/2 kostki masła (rozpuszczone i przestudzone)
ok. 200g jogurtu naturalnego (wzięłam mniej więcej połowę kubeczka o pojemności 390g ;)

[dodatki]
marmolada cytrynowa (znaleziona w almie ;) myślę, że inne cytrusowe dżemy też mogłyby się nadawać)
tabliczka białej czekolady (posiekana na drobne kawałki)
skórka pomarańczowa (kandyzowana, wzięłam kopiastą łyżkę :)

A, i jeszcze! Jeśli ktoś (jak Le i Malin na przykład ;) lubi "ordynarny cytryniak ze sklepu", to może dodać troszkę aromatu cytrynowego. Ja dodałam i sobie chwalę ;)

Muffinki robi się klasycznie - muffinkowo, czyli mieszamy wszystkie suche składniki, mieszamy wszystkie mokre, mieszamy wszystko razem, dorzucamy dodatki (oprócz marmolady) i mieszamy raz jeszcze, niezbyt dokładnie. Do foremek nakładamy łyżkę ciasta, łyżkę marmolady i łyżkę ciasta, w moich muffinkach trochę ciastu pomagałam, żeby się w miarę równomiernie rozłożyło. Foremki powinny być wypełnione tak w ok. 2/3 wysokości. Wstawiamy muffiny do piekarnika nagrzanego do 190 stopni i pieczemy 20 minut. W końcowej fazie pieczenia trzeba je uważnie obserwować, bo jeśli kawałki czekolady wydostaną się na wierzch ciasta i spłyną, to mogą się łatwo przypalić (ale wtedy i tak smakują jak karmel ;)

I to wszystko. Smacznego ;)

(a i tak "nie ma wiosny bez Włóczykija".)

rok fryderyka

2010-03-02T15:16:00.000+01:00

To, że oboje należymy do frakcji uznającej wyższość koncertu e-moll nad koncertem f-moll, zwiększa prawdopodobieństwo udanego związku ;)

zaproszenia, vol. 1

2010-02-23T14:59:00.001+01:00

Jesteśmy na etapie nieśmiałego myślenia o wyborze ślubnych zaproszeń. Po przejrzeniu wieeelu Mi stwierdza - to może po prostu wybierzmy takie, które nie będą odrażające.

i ty możesz zostać patelennym.

2010-02-16T23:03:00.002+01:00

Naleśniki na dzisiejszy obiad były dość międzynarodowe. Biało-czerwony farsz epatował patriotyzmem, trochę udawał Greka (feta, oliwki, sos czosnkowy...), a trochę mokrą Włoszkę (pomidory, oliwki, bazylia, oregano...). Nie wiem, do której kategorii zakwalifikować paprykę ;)

A szyby w pociągach (ostatnio częściej stojących niż jeżdżących) są brudne.

rogaliki z różą

2010-02-12T13:11:00.007+01:00

Pyszne rogaliki do schrupania "na raz", w naszym domu szczególnie popularne karnawałowo :)

SKŁADNIKI:

0,5 kg mąki
250g masła (lub margaryny)
50g drożdży
łyżeczka cukru
szczypta soli
3 jajka
2 łyżki kwaśnej śmietany (ja daję 18%)
cukier waniliowy
powidła różane (może być też dowolny dżem)

Drożdże, cukier i śmietanę rozmieszać, zostawić na kilkanaście minut, aby rozczyn zaczął pracę ;)
Z nieco "rozruszanych" ;) drożdży, mąki, masła, dwóch jajek i soli wyrobić ciasto (masło posypać mąką i razem posiekać nożem). Włożyć do woreczka foliowego i schłodzić w lodówce przez ok. 1,5 godziny, aż ciasto podwoi swoją objętość.
Wyjąć, pokroić ciasto na 8 równych kawałków. Każdy kawałek rozwałkować, wyciąć jak największe koło (najlepiej odrysować od dużego talerza) i podzielić na 8 trójkątów (jak pizzę). Na każdym z trójkącików na szerszym brzegu układać niewielką ilość powideł, po czym zawijać w rulonik, który później zakrzywić w rogalik. Maczać w miksturze z rozmąconego jajka, a następnie w wymieszanych cukrach (zwykłym i waniliowym). Układać na blaszce, piec ok. 30 minut w temperaturze 180 stopni. I już :)

peremiologia?

2010-01-31T20:50:00.003+01:00

dumamy nad pochodzeniem powiedzenia "kto nie słucha ojca, matki, ten słucha psiej skóry".

Lemama: bo kiedyś, to chyba najlepsze bębenki były z psiej skóry.
Lebabcia: tak, bo kocia jest za cienka.

metonimicznie

2010-01-28T18:57:00.001+01:00

pan z informacji w empiku dzwoni:

cześć, tu nowy świat, dajcie z książką.

(w tymże samym empiku pan z działu książkowego nie wiedział, jak się pisze nazwisko Dumas, a w dziale dziecięcym z głośników płynęła Metallica. hopsasa.)

nasz sąsiad Miron

2010-01-24T18:41:00.001+01:00

w przerwie sesyjnej nauki Le zafundowała sobie osobiste spotkanie z Mironem B.
i nagle okazało się, że gdyby nie te trzydzieściparę lat przesunięcia, to Miron byłby naszym sąsiadem, chodzilibyśmy tymi samymi ulicami i jeździlibyśmy tymi samymi autobusami. Miron co prawda znów zmienił adres, teraz już na lepszy, ale z czasów jego przeprowadzki i bytności w naszym zakątku świata pozostało dużo słów. i nie omieszkam ich tu czasem poprzytaczać.

toć dziwne i nowe.

2010-01-18T08:09:00.001+01:00

Le wyraziła jedną z wręcz stereotypowych potrzeb kobiecych. Mi wyraził zdziwienie, więc gwoli wyjaśnienia informuję - tak, jestem kobietą i nawet zdarza mi się czasem w ten sposób myśleć.

p.s. Mi odpowiada - "i wtedy trzeba być albo bardzo blisko, albo bardzo daleko". 10/10.

kuchnia na mokrej łące prezentuje - muffiny antydepresyjne

2010-01-17T19:33:00.001+01:00

w domu na Mokrej Łące znajduje się panieński pokój Le, idealny do terapeutycznych rozmów przy herbacie, a niedaleko pokoju znajduje się również kuchnia...

ponieważ po tygodniu paskudnego chorowania Le miała równie paskudny nastrój, a poza tym chciała ugościć właśnie przybyłego P. Zza Lasu (który jest jednym z jej ulubionych gości), zrobiła muffiny antydepresyjne. a robi się je tak:

POTRZEBNE BĘDĄ:

suche składniki:

2 1/2 szklanki mąki pszennej

1 szklanka cukru

1 łyżeczka proszku do pieczenia

1 łyżeczka sody oczyszczonej

3-4 łyżeczki kakao

mokre składniki:

pół kostki masła

2 jajka

300g jogurtu naturalnego

dodatki:

szklanka rodzynek

czekolada

1. rozpuszczamy w rondelku pół kostki masła i zostawiamy do ostygnięcia.

2. sparzamy rodzynki i siekamy czekoladę w drobne kawałki. ilość i jakość czekolady zależy od domowych zapasów i aktualnego nastroju - zgorzkniali biorą gorzką krakowską, znudzeni życiem wielosmakowe czekoladki merci, spragnieni miłości i słodyczy białą, a pretendujący do bycia emo milkę truskawkową.

3. mieszamy w dużej misce wszystkie sypkie składniki, jednocześnie włączając piekarnik, coby się nagrzał do 180 stopni.

4. do konkurencyjnej miski wlewamy wszelakie mokre składniki i mieszamy od niechcenia.

5. łączymy zawartość misek i mieszamy bez zaangażowania.

6. dorzucamy rodzynki i czekoladę i nadal mieszamy, ciasto za moment powinno przybrać całkiem miłą konsystencję myślącej masy ;>

7. nakładamy do foremek/papilotek, do 2/3 wysokości [wystarcza na ok. 24]

8. wstawiamy do piekarnika na 20 minut

9. wyciągamy z piekarnika i cieszymy się wyglądem, smakiem, zapachem i komplementami współzjadaczy :)

P. był zadowolony. Le też :)

elementy dzieła muzycznego

2010-01-16T11:49:00.000+01:00

za wikipedią:
"porządkują one materiał dźwiękowy będący tworzywem dzieła muzycznego. w wyniku współdziałania tych elementów dzieło uzyskuje określony kształt."

za "małą encyklopedią muzyki":
"elementy wydzielone w dziele muzycznym za pomocą analizy".

wikipedia wygrała.

rytm,
melodia,
harmonia,
dynamika,
tempo,
artykulacja,
kolorystyka, czyli barwa dźwięku.